„Wełna? Przecież przewiewa.” To zdanie słyszę, odkąd szyję z wełny, i rozumiem, skąd się bierze, bo luźny sweter na wietrze rzeczywiście przepuszcza chłód. W karcie badań tkaniny Woolaspen jest na to odpowiedź: 0,0 mm/s.
Jak bada się przepuszczalność powietrza
Test prowadzi się według normy ISO 9237. Próbkę tkaniny mocuje się nad otworem w aparacie, a pompa zasysa przez nią powietrze. Różnicę ciśnień po obu stronach tkaniny ustawia się na 100 paskali, bo tak bada się odzież. Paskal to jednostka ciśnienia, a 100 paskali to mniej więcej tyle, ile na kurtkę naciska wiatr wiejący z prędkością około 45 km/h. Przy takim wietrze trudno utrzymać parasol. Laboratorium mierzy, z jaką prędkością powietrze przechodzi przez tkaninę, i podaje wynik w milimetrach na sekundę.
Do czego porównać 0,0 mm/s
Przez zwykły polar w podobnym teście przechodzi około 300 mm powietrza na sekundę, dlatego na wietrze polar grzeje słabo. Przez tkaninę Woolaspen nie przeszło nic.
Dlaczego to ma znaczenie zimą
Wiatr wychładza, bo zdmuchuje ciepłe powietrze, które ciało ogrzało pod ubraniem. Kiedy wiatr nie przechodzi przez wierzch kurtki, ocieplenie w środku, które w 80% jest z wełny merino, trzyma to ciepło przy Tobie. Dlatego w Woolaspen wiatr na szczycie wyciągu czy na moście w styczniu przestaje mieć znaczenie.
Pozostałe wyniki z laboratorium
Wszystkie wyniki z karty technicznej opisuję w osobnych wpisach: odporność na ścieranie, wodoodporność, wiatr, mechacenie, oddychanie i grubość włókna.
Kurtka Woolaspen jest w przedsprzedaży do 19 października. Zobacz kurtkę Woolaspen.
Źródła: karta techniczna producenta tkaniny (wydanie z 3.08.2026); metoda ISO 9237 i ciśnienie 100 Pa dla odzieży: RISE; skala Beauforta: Met Office; przepuszczalność powietrza polaru: Windrider.
