„Wełniana kurtka? Przecież przemoknie w pierwszym deszczu.” To drugie pytanie, które dostaję najczęściej, kiedy mówię, że szyjemy zimową kurtkę z wełny. Odpowiedź jest w karcie badań od producenta tkaniny i brzmi: 3800 mm.
Co znaczy 3800 mm
Wodoodporność tkaniny podaje się jako wysokość słupa wody, który tkanina utrzyma, zanim woda przejdzie na drugą stronę. Bada się ją według normy ISO 811. Próbkę tkaniny mocuje się w aparacie, a od spodu naciska na nią woda. Maszyna co minutę równo zwiększa ciśnienie, tak jakby nad tkaniną rosła coraz wyższa kolumna wody. Laboratorium obserwuje drugą stronę próbki i zatrzymuje test w chwili, gdy woda przebije się w 3 miejscach. Wynik to wysokość tej kolumny w milimetrach.
Tkanina Woolaspen przepuściła wodę dopiero przy słupie wysokim na 3800 mm, czyli prawie na 4 metry. To wyżej niż sufit w zwykłym mieszkaniu.
Czy to dużo
Odzież chroniącą przed deszczem opisuje europejska norma EN ISO 24232, która w 2025 roku zastąpiła normę EN 343. Dzieli ona materiały na 4 klasy wodoszczelności i mierzy je w paskalach, czyli jednostkach ciśnienia. Najwyższa, czwarta klasa zaczyna się od 20 000 paskali, co odpowiada słupowi wody o wysokości około 2000 mm. Tkanina Woolaspen wytrzymuje prawie dwa razy więcej.
Gdzie woda naciska najmocniej
Sam deszcz nie naciska na kurtkę mocno. Woda wciska się w materiał tam, gdzie coś ją dociska: pod paskiem torby, na ramionach pod plecakiem, kiedy siadasz na mokrej ławce albo na wyciągu. Dlatego przy wodoodporności liczy się zapas. Przy 3800 mm deszcz w mieście, zimowy spacer w śniegu czy dzień na nartach przestają być problemem.
Co jeszcze sprawdziło laboratorium
W poprzednim wpisie opisałam test ścierania, w którym tkanina przeszła 20 000 cykli. W kolejnych opisuję wiatr, mechacenie i oddychanie.
Kurtka Woolaspen jest w przedsprzedaży do 19 października. Zobacz kurtkę Woolaspen.
Źródła: karta techniczna producenta tkaniny (wydanie z 3.08.2026); przebieg testu ISO 811: Nelson Labs; klasy normy EN 343 / EN ISO 24232: SATRA, Kübler, Fristads.
